zapisz się na listę mailową
pomoc
english version

THE COMPLAINER - sponsored by *retro*sex*galaxy* (2005)

Signal To Noise / Fall 2005

Under the guise of The Complainer, mik.musik.!. head Wojt3k Kucharczyk, makes and eloquent argument for 'sampling as tribute' on his new album. Through quotation, sampling and plenty of innovation, Kucharczyk refracts his life experience through the popular music that has influenced it over the years. the resulting music is uniquely by repeating, "this is not a cover" at the end of the first track, which begins with an easily recognizable quote from Depeche Mode. Some songs seem to have been built solely from samples, such as the fun "Smiechy (Sample-My-Life)", which jams together an enormous amount of sounds - from elephants to cartoon springs - all overlaid by telephone rings. On the short "Perepere", this cut-up style even approaches a hip-hop aesthetic not unlike that of Prefuse 73, although with a very different sound palate. Other parts of the album feature the bare punchy beats, digital tomfoolery and humor distinctive of Kucharczyk's work as *Retro*Sex*Galaxy*. On "Zgrzytzgrzytfunk (Feat. The Cliches"), rhythmic sorties of digital noise bump into funk in an entertaining confrontation that eventually agrees on a sample that sounds like Tom Waits. Among all this playfulness, Kucharczyk makes his most overt statement about sampling with the track "Please Don't Trash Me (Cover-Me)" - to my ears an argument that to be quoted, covered and sampled is to be loved.
(Eric Smillie)


UNI 5/05 /CZ & on www.bamaya

Stejně jako v případě recenzovaného alba Peepol/Ludzie (UNI 4/05), máme v projektu The Complainer další příklad elektronické parodie a travestie sousední provenience. Album se záhadným názvem SPONSORED BY *RETRO*SEX*GALAXY* (mik.musik.!./Tamizdat, 2005, 50:14) je dílem Wojtka Kucharczyka známého ze skupin Mołr Drammaz a *retro*sex*galaxy*, který je jedním z čelních představitelů divoké a bytnící polské elektronické scény. Album The Complainer je divné a neuchopitelné. Dochází v něm k osobité konfrontaci několika hudebních přístupů, které mají charakter téměř až encyklopedický. Svým způsobem se ocitáme na pomezí hudební archeologie ruku v ruce se současnými vlivy click’n’cut, noise a bastard pop scény. Kucharczyk se vydává na osobitou parodistickou a cynickou pouť k citacím svých hudebních lásek od sedmdesátých do devadesátých let, a tak zde slyšíme v tavbě postdigitální hudby (postdigitální ve smyslu zkušenosti s rámcem současné elektroniky a jeho překročení) vlivy tak rozdílných skupin jako Depeche Mode, Boney M, Alien Sex Fiend či Prince, možná i Front 242 nebo DAF. Ačkoliv mnohé fragmenty a aluze zmíněných projektů zde nalezneme v osobitých travestiích, maskách a převlecích, nejedná se o uctivé cover verze, ale překlad starého do nových hudebních kontextů příbuznějších spíše dílům umělců Donna Summer či M.Bunio.S. Nazvěme to dekonstruovanou nostalgií či zesměšněnou elektronickou mytologií. Turbulentní vír alba přeskupuje staré a mrtvé styly electronic body music či discofunku osmdesátých let a obrací je proti nim samým v konfrontaci se současným kontextem bastard popu, turntablismu a click’n‘cut. Je patrné, že Kucharczyk rozumí jak citované, tak i přítomné hudbě a jejich spojením naznačuje produktivní vykročení směrem k budoucnosti. Jeho hudba není v žádném případě retro, ačkoliv se tímto pojmem jako matoucí stopou honosí již v samotném názvu své skupiny i projektu, ale demaskujícím a výsměšným principem balancujícím na ostří popu a náročnějších a abstraktnějších kontextů v duchu DJ Spooky či Robina Rimbauda. Jeho vztah k minulosti není vztahem lásky a uznání, ale relativizací, rabelaisovským hltavým smíchem a všepronikající ironií, která prověřuje základy, ze kterých se jeho hudba etablovala.
(Lukáš Jiřička)


freemusic.cz

Je libo vysamplované EBM, country, Boney M., drnčení starého telefonu, nebo bzučení masařky? Račte vstoupit do nakažlivě ulítlého světa experimentálního elektra The Complainer, sponzorovaného retrem, sexem a galaxií. V sobotu naživo na festivalu Sperm.

Nonkonformní určitě. Pro mnohé dozajista i chaotické, provokující, extravagantní a vyšinuté z vazby. Debutové album Poláka Wojteka Kucharczyka coby The Complainer nazvané stejně podivně jako "hudba" (uvozovky jsou zde opravdu na místě), kterou na něm nalezneme, nese titul Sponsored by *Retro*Sex*Galaxy*. Uctívači zvukových výtvorů projektu Kid606 nechť laskavě předešlé věty neberou vážně. Pro ně nebudou skladby z této desky nic jiného než "další" klasická ukázka experimentální elektroniky, v porovnání s tvorbou Kid606 jen o nějaké to bpm klidnější. V rychlosti tedy Wojtek Kucharczyk až na světlé výjimky (SXDW, Zgrzytzgrzytfunk) Migueli Depedrovi konkurovat nemůže. Ve zvukové perverznosti si troufám říct, že ano.

Důkazem budiž primitivní hudební motivy vystupňované v repetici až do krajnosti, nečekané zvraty uprostřed tracků, díky čemuž posluchač dostává ne dva, ale hned tři v jednom (The Battle of the Sort-Offs) a zejména "sampling with no limits" (zvonění telefonu a bzučení masařky zavřené ve sklenici ve skladbě Smiechy, použitý refrén Rivers of Babylon od Boney M. v příznačně nazvané Be My Boney M of Love, nebo zvuk bendža á la country style v tracku ElritmoMIKsano). A ještě v něčem je Wojtek Kucharczyk podobné enfant terrible jako již několikrát zmiňovaný Kid606, eventuálně Aphex Twin. V pojmenovávání svých skladeb (Quatodelia/Cytadelie, Perepere, SXDW, Zgrzytzgrzytfunk, Porque te Next...).

Ne všech sedmnáct tracků se ovšem pohybuje na stejně vysoké úrovni. Sklouznout v téhle oblasti k pouhému nic neříkajícímu vrstvení zvuků bez nápadu, vývoje a hlubšího smyslu (nenalezeném posluchačem ani po nespočetném vyposlechnutí nahrávky) není nic těžkého. Wojtek Kucharczyk ale naštěstí zatím nápady nepostrádá a pokud občas tu a tam chybí zbylé dvě "položky", nejedná se, díky celkově kratším stopážím skladeb, o nijak extrémně závažný nedostatek.

"I'm taking a ride with my best friend." "It's silly when a rocket blows and everybody still wants to fly." Ne, texty rozhodně nejsou to hlavní, kvůli čemu byste si měli desku Sponsored by *Retro*Sex*Galaxy* od The Complainer poslechnout. (I když jim tu zdánlivě nechtěnou jednoduchost nevěřím ani trochu a zároveň některým z nich nemohu upřít jistou porci geniálního sarkasmu.) Nehledě na fakt, že skladeb, jež nějaký smysluplný text obsahují, je na desce minimum a polovina z nich je navíc v polštině. Těžiště desky spočívá hlavně a především ve zvukových kreacích, které balancují na hranici, kdy ještě lze o mixu všemožných samplů, beatů, tónů a pseudomelodií hovořit jako o písni, potažmo hudbě, a kdy už ne...

Tam, kde ostatní skupiny produkující vcelku "normální" hudbu zpravidla končí, tam (celkem logicky) Wojtek Kucharczyk aka The Complainer ne snad přímo začíná, ale rozhodně pokračuje. Snaha dosáhnout co nejčistšího zvuku s absencí jakéhokoliv šumu, nepřebasovanosti hlubokých tónů a úsilí vyhnout se melodické arytmii či nedokonalému stereu jsou zde, jako ostatně ve většině okrajových formách agresivnější experimentální elektroniky, obráceny naruby. Šumí nahrávka? Jen dobře. Beaty jsou přebasované tak, že otočení volume u subwooferu doprava hraničí s jeho zničením? To je ono. Tam, kde bylo před chvílí pět tónů, je teď šestý, zcela nezapadající do melodie, a z každého reproduktoru hraje naprosto nelogicky něco jiného? Zásah. Vítejte ve světě experimentálního elektra sponzorovaném retrem, sexem a galaxií...
(Jarda Petřík) 85%


www.muzprosvet.ru

The Complainer - это шеф польского лейбла Mik Musik Войтек Кухарчик (на обложке он - слева), он же несёт ответственность и за проект Retro Sex Galaxy, в котором занимается дикой и примитивной электроникой.
А в своём новом проекте он взялся за хип-хоп. Можно было бы подумать, что и до него, наконец, дошло, что электроника вовсю гибридизируется с хип-хопом.
Но хип-хоп Complainer-а - это бедный, если не сказать, нищий хип-хоп. Complainer, как кажется, вообще никогда не слышал, как звучит правильный, жирный, навороченный хип-хоп.
Мне кажется, прекрасно слышно, что эту музыку сделал не юноша, увлечённый модными тенденциями, но взрослый дядя.
В изготовлении треков использована музыка Depeche Mide, Boney M, Alien Sex Fiend, Soft Cell, Talking Heads, Принца, Тома Уэйтса, неполный список приведён в комментариях к альбому. Этот список выдаёт, среди прочего, вкусы немолодого человека.
Куда интереснее мне кажется то обстоятельство, что многие треки Complainer-а производят впечатление, что они сделаны буквально так, как написано в учебнике: возьми какую-нибудь чужую песню, вырежи ритмичный пассаж из середины и зацикли его. После этого добавь какой-нибудь чуши, чтобы отвлечь внимание от грубостей и неизящностей своей работы.
Стыки и неровности коллажа тут становятся интереснее самого бита.
В принципе, если считать, что есть какая-то первоначальная высокая и чистая идея хип-хопа, то именно в этом она и состояла: не сам по себе ломаный бит интересен, а интересен метод его ломания, неожиданности, возникающие по ходу этого ломания. Ведь брейкбит - близкий родственник видеоигры- стрелялки, в которой герой бегает по угловатому лабиринту: в каждый момент нужно быть готовым, что внезапно начнётся что-то совсем иное.
И это именно игра, дело не очень серьёзное.
Надо сказать, что в современном инструментальном хип-хопе момента этой видеоигры, когда возникают дикие неожиданности и несуразности, уже практически не осталось. Хип-хоп стал культурой хотя и своеобразного, но во многом стандартизованного буханья.
У Complainer-а в некоторых треках вообще нет доминирующих барабанов, а когда они есть, то бит часто плачевно непохож на хип-хопный. Крюкообразности и кривоколенности, конечно, хватает, но от стандарта это очень далеко.
Кажется, что Complainer искренно не догадывается о том, что в современном хип-хопе любят его поклонники. В бит встроены неудачно порезанные оркестровые сэмплы, крики детей, вздохи певцов, звон телефонов и чёрт знает что ещё. Всё это достаточно органично друг с другом увязано.
Не секрет, что инструментальный хип-хоп - это погоня за холодноватой клёвостью, за тем что называется coolness.
Музыка Complainer-а не похожа на с иголочки одетого модника, нет, в ней есть какая-то крестьянская смекалка.
Впрочем, я боюсь утверждать, что Войтек Кухарчик работает вне стиля, что у него сам собой распрекрасно получается топорно сделанный лубок.
В любом случае, у его музыки есть очень отчётливый архаичный привкус. Она звучит так, как раньше звучали сумасбродные 'экспериментальные альбомы'. В той музыке было много свободы на грани самодурства.
(Андрей Горохов)


Geiger 11/05

For et par år siden skulle jeg til fødselsdag hos en veninde, og hun ønskede sig, at jeg skulle spille en cover af det lille nuttede tema til Anders And-spillet på Commodore 64 for hende. Og det gjorde jeg så. De forskellige små, søde blip og blop-lyde blev klippet i stykker og sat sammen på finurlig vis efter alle den musique concrete-inficerede electronicas forskrifter. Og sandelig om ikke den lille nuttede melodi blev udsat for både abrupte beats, pletvis digitalstøj, smart knitren og alle de andre fine tricks fra posen. Se, det var jo meget sjovt alt sammen, og mere var der ikke i det. Den overordnede strategi hos den polske duo The Complainer synes dog at være lidt den samme – bevares, her er ikke noget Anders And-spil involveret, til gengæld klippes der godt i diverse gamle electropop-klassikere fra Depeche Mode, Soft Cell, Gary Numan og Human League tilsat en smule Boney M (det er jo smart at være eklektisk). Resultatet er, ikke overraskende, en gang abrupt skrammel-electro med smag af cut-up-electronica, og hvad skal man så sige til det?

Der lægges sjovt ud på ”Photonew”, der byder på opklippet oktav-synth og løst spredte Depeche Mode-samples. Nummeret balancerer mellem god gang i den og haltende sammenhæng, og selvom det er sjovt og medrivende, så virker det opklippede Depeche Mode-materiale måske lidt kikset. Det samme gør sig gældende på ”Quotadelia/Cytadelie”, hvor snublende skrammel-beats danner baggrund for cut-up’et recitation af tekster fra forskellige numre, bl.a. Gary Numans ”Cars”, hvorfra der også samples enkelte lyde – som naturligvis klippes i stykker. Følgeligt er nummeret ”SxDw” ikke overraskende en dekonstruktion af Soft Cells ”Sex Dwarf”, mens ”Be My Boney M Of Love” følger samme strategi over for ”Rivers Of Babylon”, om end med større opfindsomhed.

Resten af albummet følger, stort set, samme skramlende dekonstruktive idé, uden at det dog altid er lige så oplagt let at genkende de musikalske forlæg og kilder, hvilket bestemt ikke gør noget, for i nogle af disse passager er gruppen egentlig tættere på at udvikle et eget udtryk, der, når det er bedst, placerer sig et sted mellem tidlig Add N to (X), Like A Tim og The Residents, dog uden at opnå samme specielle egenart, bl.a. fordi lidt for mange af de samme idéer dukker op igen og igen; idéer, som man tilmed har hørt før hos forskellige navne indenfor støjende electro og electronica. Det gør naturligvis ikke noget i sig selv, at der således arbejdes med nogle genkendelige stiltræk; problemet er måske bare, at den lidt for lette dekonstruktion af diverse electropop og new wave-klassikere synes let enerverende; som en idé, der nok virker bedre end den i virkeligheden er. Nu og da er det rent faktisk sjovt, og man fornemmer, hvor polakkerne vil hen med deres idéer, og det virker, men i flere passager er det også som om den legende anarkisme bliver forudsigelig.

The Complainer har begået et album, der fungerer i perioder, men som synes mig for langt i forhold til den bærende dekonstruktive idé som – hånden på hjertet – ikke i sig selv er afgørende ny og spændende længere. Skal det være mørk electropop og kølig new wave, så vil jeg jo hellere lytte til de originale Depeche Mode, Gary Numan og Soft Cell-numre. Med en spilletid på omkring halvtreds minutter kan man vel næppe kalde Sponsored By Retro Sex Galaxy for et langt album, men jeg tror nu alligevel, at idéen havde fungeret bedre som ep.
(Ras Bolding)


Skug

THE COMPLAINER »Sponsored by Retro*Sex*Galaxy«, der sich alte Haudegen wie Gary Numan, Human League oder Soft Cell zum Vorbild nimmt und draus etwa den Hit »SX« destilliert. Abgedrehte New Wave zitierende Elektronik, gewaschen mit allerlei Finessen. Nervös aufgeladen, denn The Complainer laboriert an einem Überschuss an Ideen, selbst am Schluss noch, als »Be My Boney M of Love« süßes Verliebtsein heraufbeschwört und der finale Schräglagen-Billig-Synthi-Track »Ja Walcze Walca« (aus 1987!) den Beginn einer an Vorwitzigkeit nie mangelnden Karriere markiert.
(Alfred Pranzl)


millefeuille.fr

Sur la page du site de Mik.Musik.! consacrée à The Complainer on peut lire : "this-is-not-a-translation of a polish text accompanying to the very first the complainer's album. this-is-more-about jiggling or jiglling or jigliing. and acrobatics", la suite étant une sorte de poème où l'on reconnaît des passages de textes provenant de titres de quelques artistes connus, Prince et Depeche Mode pour ne citer qu'eux. Nouveau projet de la tête chercheuse et bouillonnante de Mik.Musik.!, Wojt3k Kucharczyk, se paye le luxe de s'auto-citer en "sponsorisant" son album par un autre de ses projets, *Retro*Sex*Galaxy*, et nous invite à remonter avec lui à la source de son inspiration.

A force de samples et d'évocations de paroles de titres archi-connus (entre autres d'Alien Sex Fiend, de Gary Numan, de De La Soul, de Soft Cell, des Talking Heads, j'en passe et des meilleurs) bousculés et formidablement bien maltraités, Wojt3k apporte sa brique personnelle au revival des années 80 sévissant à l'heure actuelle. Mais ce regard en arrière, s'il est forcément un peu nostalgique comme tous les voyages dans le passé des musiques que l'on a aimé/détesté, est totalement décomplexé et résolument tourné vers l'avenir. Pas question de se plaindre que tout était mieux avant et qu'avant, c'était le bon temps. Vu à travers les lunettes de The Complainer ce tour d'horizon personnel dans les années 80 empêche de s'attendrir sur des gimmicks entendus jusqu'à l'overdose. Ces titres (Sign O' the Times, Daddy Cool, People are People, pour ne citer que les interplanétaires!) se voient insuffler un souffle nouveau, pour ne pas plutôt dire un coup de pied au cul, afin de rendre le (parfois) indigeste digeste, le boursouflé minimaliste et le néo-romantisme avant-gardiste !

Avec sponsored by *Retro*Sex*Galaxy*, l'alliance de deux concepts forcément fumeux et de prime abord antagonistes devient possible: "Kill Your Idols" et "Back to the Roots !". Grâce à The Complainer notre avenir est désormais décomplexé et libéré. Que demander de plus ?
(Emmanuel B.)


orf.at/highlights

Wojtek Kucharczyk kokettiert mit der 1980er-Jahre-Retro-Bewegung, ohne ihr dabei auf den Leim zu gehen.

Die aktuelle CD von Wojtek Kucharczyk
Im Eröffnungsstück "Photonew? legt Wojtek Kucharczyk die programmatische Richtung der Musik auf seinem neuen Album gleich fest: "This is not a Cover?, stellt Kucharczyk im ersten Stück klar. Aber es wäre natürlich nicht Kucharczyk, würde er diesen Satz nicht ein wenig später in der ihm eigenen wortspielerischen Doppelbödigkeit auch gleich wieder wenden. "Please don?t trash me, cover me? heißt es in Stück Nummer 14.

Persönliche Reflexion
Kucharczyks neues Album ist eine ganz persönliche Reflexion der eigenen musikalischen Sozialisierung, wie schließlich auch der Bonus-Track "Ja walcze walca? beweist. Ein Stück, entstanden und aufgenommen im Zuge einer Live-Performance im Jahre 1987. Bereits damals verstand es Kucharczyk mit unbestechlichem, trockenem, dadaistischem Humor die Hörgewohnheiten seines Publikums zu irritieren.

Im Nachhall der Echos
Kucharczyks frecher, unmittelbarer Umgang mit der Musik der 80er Jahren, garantiert "Top Entertainment?, schreibt Keith Moline im englischen Musikmagazin "Wire". Das Album hat aber auch eine dunklere Seite, so Moline. Es sei beinahe so, als ob diese glitzernden, aber losgelösten Echos einer Musik, die üblicherweise an sinnentleerten, zügellosen Hedonismus denken lässt, tatsächlich von persönlicher Pein und politischer Unsicherheit künden. In wie weit diese schöne Interpretation auch tatsächlich zutrifft, darüber lässt sich nur spekulieren.

Gefühl der Verlorenheit
Etwas Wahres mag aber wohl dran sein. Darauf scheint auch das Pseudonym "The Complainer? zu verweisen, das Kucharczyk für sein neues CD-Projekt ersonnen hat. Das letzte Stück auf der CD mit dem Titel "Be my Boney M of Love? wirkt jedenfalls tatsächlich ein bisschen wie ein Trauerlied und ein diffuses Gefühl der Verlorenheit; ergreift langsam, aber mit bestimmter Kraft den Raum.
(Susanna Niedermayr)


fluid 53 (07.05)

Kolejnej pozycji w katalogu mik.musik.!. nie przypadkowo patronuje Retro*Sex*Galaxy - jeden z pierwszych projektów z tej stajni. The Complainer to poniekąd jego kontynuacja. Po prostu kolejny raz Wojt3k Kucharczyk podejmuje dialog z popkulturą. Jego atmosfera podobna jest temu znanemu z nagrań sygnowanych właśnie jako R*S*G, choć Complainer dekonstruując muzyczne stereotypy puszcza także oko do szerszej publiczności. Kapitan mikowej załogi żeni tu swoje młodzieńcze fascynacje z tymi nowszymi, oczywiście w specyficznym dla siebie stylu - groteskowym i wykrzywionym jak u samych The Residents. Słychać więc zarówno nawiązania do syntezatorowych klasyków elektroniki rodem z lat 80-tych, czego najlepszym przykładem jest otwierający płytę "Photonew", jak i brzmień ostatniej dekady. Poza tym nad całością unosi się duch czarnej muzyki. Generalnie kolaż pierwsza klasa: lekki, zabawny, a przy tym inteligentny.
(nierobisz)


The Wire (257) 07.05

It seems that virtually ever other record in recent months harks back to 80s styles and strategies, but in such painfully literal rather than lateral ways that one's interest is seldom engaged. Skinny ties and choppy guitars, stodgy drum machines and comically rigid sequencer patterns, histrionically bellowed vocals intoning meaninglessly arch lyrics - never has the 'so bad it's good' maxim/excuse come down quite so heavily on the first two words.
Perhaps it's simply that irony is the last refuge of the programmer who can't be bothered to get to grips with modern software. Whatever, we're one step away from an electroclash version of "The Birdie Song", mark my words. Enter The Complainer, a grumpy old electro-grouch who's here to show the sneery kitschophiliacs with their 100 quid mullets how retro should be done. Firstly, this Complainer (Wojt3k Kucharczyk, founder of Polish label Mik.Musik, which is also home to the great 8Rolek) is in his mid-thirties, and so can justifiably claim to be in possesion of the necessary insight into the 80s zeitgeist. Secondly, his Polish upbringing allows him a certain detachment, enabling him to filter the essence of the times through his individual sensibilities instead of simply aping the moves of another age. Thirdly, he loves the music enough to put it to work in new ways rather than patronising it by simple quotation or imitation.
What Kucharczyk does is part covering, part sampling, part bootleg-mixing, part plunderphonics. However, the gritty immediate results of his metodology - niftily dubbed "Quotadelia" on one track - make for top entertainment. Still, there's a darker side to the album than that might suggest. It's almost as if the glitzy but detached echoes of music most commonly associated with empty, rampant hedonism have been transformed into signifiers of personal torment and political uncertainty. The key track, "Be My Boney M Of Love", a grey, haunted dirge ("Babylon is the place/Far away") evokes loss and dislocation with quite some power.
(Keith Moline)


andegrand.pl

Potrójny sponsoring

Od kiedy mikowy kucharz okołoelektronicznych terenów wypuścił darmowy empetrójkowy singiel "Be My Boney M Of Love", byłem przekonany, że tym razem Wojti będzie wyłącznie narzekał raczej w wersji przebojów półki italo disco oraz klimatów ala Classix Nouveaux. Jednakże i tym razem pokazał on odbiorcom figę z makiem przyprawioną dodatkowo gestem Kozakiewicza. Zapewne dlatego, że Kucharczyk nie lubi, jak ktoś na siłę próbuje go ograniczyć i wcisnąć na siłę w jakieś ściany mainstreamu. Dlatego też oprócz "słowikowych" umiejętności tytułowego Narzekacza i jego dziecinnych wspomnień ("jak to pięknie śpiewało się do nagrań puszczanych z Kasprzaka"), na "Sponsored By *Retro*Sex*Galaxy*" jest dużo powyginanej elektroniki, która powinna zadowolić nawet najbardziej noise'owo chorych fanatyków owych brzmień. Jej brzmienia ocierają się tak mocno o ludzkie zwoje nerwowe, że chwilami niewiadomo czy te dźwięki to odruchy bezwarunkowe, czy te nagrania puszczone z cedka. Oprócz chropowatej i powykręcanej elektroniki na tym longplay'u znalazło się również miejsce na electro pop w mikowatej, prześmiewczej pozytywnej wersji. Wojti tak strasznie narzeka, że to jego narzekanie wychodzi mu bokiem i przekształca się w pełne zadowolenie odbiorcy. Giętkość i pomysłowość, z jaką Kucharczyk przemieszcza się pomiędzy różnymi tematami muzycznymi, tworzy w sumie z "Sponsored By *Retro*Sex*Galaxy*" jeden z najciekawszych elektronicznych albumów tego półrocza, a zapewne i całego roku.
(tonique)


ultramaryna 06.05

Niesentymentalna podróż w odmęty popkultury dziecięcych lat szefa Mik.musik (który po raz pierwszy ujawnia swą twarz na płycie) jawi się jako historyczno-przebojowy collage elektro-popu. Arcyzabawna gra w konteksty, która powinna rozgrzać niejedną prywatkę.

Antyrutynowe zagranie Wojtka Kucharczyka (jak sam artysta nazywa ten album) to anty-coverowa płyta o brzmieniu lat 80, podawanych w technice samplowanej anty-nostalgii. Synth-popowe dziarskie skróty myślowo-dźwiękowe przeplatają się z odłamkami rzeczywistości osobistej artysty. Tworzy to nowy wszechświat dźwięków zbudowanych na kliszach. Każda nuta wydaje się tutaj znajoma, ale przewrotnie poddana jest w formie chaotycznej "zgrzytzgrzyfunkowej" technice. Przynosi to na myśl strumień świadomości zrealizowany na bazie z archiwum piosenki naiwnej, wyrwanej na nowo z podświadomości (która jest zarówno indywidualna, jak i zbiorowa)

Complainer jest najbardziej "przebojową" pozycją z ostatnich dokonań mik.musik. Rozśpiewane apokryfy wiercą dziurę w uchu słuchacza. Skąd znam ten dźwięk? - to pytanie powraca przy prawie każdej kompozycji. This not a cover - odpowiada muzyk w podtytułach piosenki. Quiz trwa nieprzerwanie, zagęszcza się atmosfera kojącej bliskości i rozedrganej obsesji plądromanii. Strzępy spaja zbrejkowany rytm. Pozornie koślawe wycinanki dźwiękowe nabierają znaczenia za każdym przesłuchaniem. Dla tych, którym nie brakuje wyobraźni i nie boją się wgryzać w awangardowe dzieła.
8/10
(Adrian Chorębała)



Aktivist 06.05

*Retro*Sex*Galaxy* zaliczylbym smialo do najbardziej intrygujacych projektow, w jakie zaangazowal sie w ostatnich latach Wojt3k Kucharczyk. The Complainer, nowy solowy projekt Wojtka, nawiazuje don osobliwie: RSG pelni w nim role sponsora (?!), ale nieskrepowane i wesole przykrecanie sruby towarzyszy nam od poczatku do konca.
Narzekacz-Wojt3k z grupa gosci demoralizuja i dekonstruuja sobie w najlepsze elektrotechniczne popiskiwania, stukania i rozpedzone przytupywania. Czasami dostaje sie latom 80. (podziekowania dla Human League, Alien Sex Fiend czy Prince'a uzasadnione), czasami nikomu sie nie dostaje albo nawiazania sa znacznie bardziej zawoalowane - jak w plytach wydawanych przez Diskono, czy u innych burzycieli analogowej rubasznosci. Jesli ktos woli oryginalne i niezgwalcone klimaty, niech lyka "Photonew (this is not a cover)" - mozliwe, ze najlepsza mikowa piosenke. W reszcie zasmakuja wytrawni smakosze i lowcy szczegolow.
Jest co lowic i sluchaniem mozna bawic sie cale dnie.
5/5
(Kamil Antosiewicz)


popupmagazine.pl no.9

Wojt3k Kucharczyk to najlepszy przykład rodzimego artysty, który absolutnie nie chce popadać w rutynę i nagrywa kolejne płyty, zdając się dawać upust swoim muzycznym pragnieniom z łatwością godną pozazdroszczenia.

Jeżeli natomiast jego kolejne albumy będą powodowane kucharczykowym narzekaniem, liczę na to, że owemu marudzeniu nie będzie końca.

Kucharczyk skrywający się pod pseudonimem The Complainer zestawia na swojej najnowszej płycie najważniejsze bodajże wątki, które przewijają się przez jego label Mik.Musik.!., a jednocześnie bawi się w wyrafinowanego eksperymentatora nowej, elektronicznej muzyki. Płyta ta to jednocześnie świetna okazja do poznania nieodkrytych dla wielu wizjonerskich możliwości Kucharczyka i jego swoistej nieposkromionej wyobraźni. Jako The Complainer bawi się on swoimi młodzieńczymi fascynacjami muzycznymi (uwaga- na płycie domowa robota autora z 1987 roku), tyle że ze wspomnień retro robi prawdziwe futuro. Dźwięki tnie, przerabia, deformuje, remiksje, skleja na nowo i cholera wie co jeszcze, a konwencjonalne pojęcie muzycznego "covera" nabiera zupełnie nierozpoznawalnego dotąd wymiaru (co najlepiej oddaje nowy termin: this-is-not-a-cover). Nic na "Sponsored by.." nie jest oczywiste i jednowymiarowe, nic nie sprawia wrażenia już osłuchanego, poznanego, a sama postać Kucharczyka jawi się słuchaczowi niczym nowe brzmieniowo indywiduum. Sporo bowiem na jego nowym albumie muzycznej ironii, inteligentnego humoru i nieobliczalności jeszcze większej niż dotychczas. Do tego jeszcze diabelnie smaczny flirt z estetyką instrumentalnego hip hopu, kreujący nowy posmak jego produkcji, pełnych głębokiego brzmienia. The Complainer mieszając różne eksperymentalne estetyki, brzmi jak najlepsza wizytówka Mik.Musik.!., a przy tym jest niczym innym jak dopełnieniem artystycznego obrazu szefa tej wytwórni.

Wniosek po wysłuchaniu tego albumu nasuwa się dosyć oczywisty, że Kucharczyk ustawioną już jakiś czas temu wysoko poprzeczkę, stara się przeskakiwać za każdym razem, a w efekcie udaje mu się to wręcz z dziecinną łatwością. Ogromny talent, doskonała płyta.
(tomek doksa)


... (freelance writing)

Utwór radośnie otwierający płytę to podstępna zapowiedź tego, co będzie się działo dalej. Że będzie to jazda z najlepszym przyjacielem. Że rytm wybijany przez plastikowy bas jak w najbardziej chamskim disco sprzed lat.
Oczywiście skojarzenia zaczynają piętrzyć się w glowie - bo i brzmienia, i schemat znajomy. Do tego tekst zapożyczony od najbardziej kultowej (po dziś dzień) formacji new romantic... ale po chwili okazuje się, że nie będzie tak prosto! Bo słodki basik dostaje czkawki i rozjeżdża się we wszystkie strony, a wokalista zuchwale intonuje "this is not a cover!". I tak już do końca albumu - ciągła dezorientacja słuchacza.

Ale nie jest to jazda bez trzymaki jak u Jasona Forresta, Kid606 czy chociażby People Like Us, mimo że praktyka plądrofonii i bastard-pop ujawnia się w wielu utworach. Tutaj plądrowane klisze są bardziej poukrywane, ograniczone do pojedynczych dźwięków, fragmentów rytmów czy wycinków tekstów. Jedynie "porque te next" (czyli "porque te pas" Jeanette, przebój z filmu Carlosa Saury) wyraźnie wskazuje na swoje źródło, nawet posiada sample oryginału, ale i tak jest jedynie wariacją na jego temat. W dodatku bardzo trafną, sprytnie uwypuklającą te elementy owego hitu, które "perwersom muzycznym" na trwałe utkwiły w pamięci, a przeciętnemu słuchaczowi umykały. Z kolei "be my boney M of love" mimo, że posiada jeden zespół "źródłowy", to muzycznie, a przede wszystkim tekstowo, jest kolażem ich największych przebojów (i myślę, że obok "Hello" Felixa Kubina, masakrycznego coveru Lionela Richie, jest to doskonały przykład plądrofonii tekstowej).

"be my boney M of love" (zresztą singiel mp3 zapowiadający wydawnictwo) doskonale definiuje charakter tej plyty - fragmenty rytmów, tekstów i brzmień ulubionych przez Autora wykonawców i styli muzycznych są tutaj łączone w dowolne, często z pozoru nieprzystające do siebie konfiguracje. Można powiedzieć, że to metoda nie nowa. Jednak nie można jej odmówić uroku i świeżości. Bo z jednej strony pojawiają sie zestawienia zupełnie nowe - hip-hop z
Kabaretem Starszych Panów ("the battle of the sort-offs") czy z chroboczącym dronem ("dirty flangamba"). Z drugiej zaś wszystko zatopione w charakterystycznych dla produkcji Wojtka Kucharczyka brzmieniach (np. "perepere" czy "sxdw"). Zresztą można odnieść wrażenie, że Mołr Drammaz i r*s*g są materiałem takim samym jak Jeanette czy BoneyM.

Nie powinno to dziwić, gdyż zacięcie do plądrowania schematów dźwiękowych jest obecne w jego twórczości do dłuższego czasu. Przede wszystkim kolejne objawienia projektu retro*sex*galaxy przynosiły takie perełki jak przemaglowane rytmy muzyki pop ("dispop"), wariacje na temat bollywoodzkich superhitow ("bolly & netto") czy francuskich chansons ("la bootleg parisien"). Również w zespole Mołr Drammaz pojawiała się plądrofonia - w wersji tradycyjnej jako cover "love me tender" Presleya (na "boazerii") czy "Święta Wiosny" Strawińskiego ("livevil"). Jak i bardziej niecodziennej w postaci quasi-folkowego projektu "tu! silesian familijo plądrofono" zreazlizowanego na zlecenie pawilonu polskiego EXPO.

Complainer to jednak nie plądrofonik, tylko - tłumacząc dosłownie - narzekacz. Narzeka na to, że hip-hop owszem, ale mógłby być bardziej zwariowany ("Noe miał nieźle kiedy padało", "dirty flangamba", "śmiechy"). Że noise owszem, ale dlaczego musi byc tak jednowymiarowy? (np. "sxdw" czy "zgrzytzgrzytfunk" - ciekawe co na ten ostatni by powiedział Kevin Drumm?) Że ebm/electro bardzo chętnie, ale niech będzie w nim trochę humoru ("hi-fiasco", "dabdab", "please don't trash me" czy "quotadelia/cytadelie" - wyraźny ukłon w stronę the Soft Pink Truth). Przypuszczam, że właśnie z takich narzekań zrodziła się ta płyta.

Płyta z jednej strony z muzyką łatwo przyswajalną, dla ktorej ogólne klisze (hip-hop, electro, idm, eksperymentalna elektronika etc.) dość łatwo wskazać, z drugiej jednak strony aż nadto swobodnie nimi żonglująca, by mniej wyrobiony słuchacz mógł czuć się wśród nich pewnie.
Jednak dużo trudniejsze jest rozpoznanie nawiązań do konkretnych zespołów, płyt czy utworów, od których tu sie roi.
The Complainer to niejako hołd złoźony najważniejszym inspiracjom muzycznym artysty. Inspiracjom wprost wypisanym na okladce plyty, ale w muzyce juz sprytnie poukrywanym (coż za kontrast z szeregiem twórców, którzy nie powiedzą od kogo zgapiają pomysły, za to słychać u nich to doskonale).

Dla porządku należy jeszcze dodać, że pod względem brzmienia płyta jest świetnie wyprodukowana. Że pojawiają się na niej wokaliści w dość niecodziennych sytuacjach - CO pastiszujący manierę new romantic, Kornel K. rapujący o Noe (czyżby ukryte plądrowanie Arki Noego?!) czy wreszcie sam Wojt3k Kucharczyk. I że The Complainer jest kolejną (po CO) płytą, za której design (bardzo ciekawy) odpowiada ktoś inny niż Wojt3k.
(Daniel Brożek)


nowamuzyka.pl

Człowiek jeszcze nie zdążył wyjść z podziwu nad ostatnim albumem 8rolek, a mik.musik zapodaje płytę, która wprawia w nie mniejsze osłupienie. A może nawet większe, kto wie? Pewne jest za to, że znajdzie ona szerokie gro zwolenników.
        Bo oto zachowując charakterystyczne dla mikowych wydawnictw arytmię, atonalność, chropowatość i poczucie humoru jest też całkiem łatwo przyswajalna dla ucha. "Sponsored By Retro*Sex*Galaxy" podobnie jak "Umpomat" Bartka Kujawskiego z przewrotną zadziornością igra z utartymi ścieżkami popkultury. Jednak o ile ostatnia produkcja 8rolek penetruje obszary tej najnowszej, o tyle The Complainer stawia na wycieczkę w przeszłość, a dokładnie w wiecznie żywą dekadę ejtis. Bynajmniej jednak trudno posądzić go o tani ukłon w stronę sporej rzeszy fanów grup w rodzaju !!! czy The Rapture. Choćby dlatego, że Wojt3k Kucharczyk, bo o nim mowa, na muzyce zespołów, którymi inspirują się artyści skupieni wokół takiego DFA się po prostu wychował i - jak deklaruje - krążkiem tym chciał oddać hołd swoim młodzieńczym fascynacjom. Jego recepcja przekonuje jednak, że młodość szefa mik.musik upływała nie tylko pod znakiem syntezatorowego chłodu muzyki DAF czy Alien Sex Fiend. Drugi biegun albumu zdaje się stanowić klasyka czarnych brzmień - funk, rap, elektro, dub, a także odrobina jazzu. Czyżby więc raz kolejny próbuje się nam wcisnąć odgrzewane mielone? Bez obaw. Wojt3k to sprawdzona firma. Dawał już temu wyraz w ramach swoich wcześniejszych projektów - Mołr Drammaz i Retro*Sex*Galaxy. The Complainer to wprawdzie ta sama wrażliwość, podobny typ podejścia do muzycznej materii, ale waga utworów całkiem inna - dużo lżejsza. W efekcie w twórczości artysty naprawdę pojawia się nowa jakość, a nie tylko kolejne, efektowne, ale puste pseudo. W pewnej mierze - jak zresztą sugeruje tytuł - stanowi ona kontynuację Retro*Sex*Galaxy, ponieważ w podobny sposób podejmuje dialog z kulturą masową. Z tą jednak różnicą, że czyni w jej stronę nieznaczny ukłon. Rezultatem tego produkcja jawi się jako spreparowany w charakterystycznym, szorstkim i lekko epileptycznym mikowym stylu wytrawny, pastisz brzmień lat osiemdziesiątych. Choć nie tylko, bo Kucharczyk pije również do dźwięków najnowszych - wszelakiej maści klików, pstryków i innych bzyków. Nie stroni też od bitów tłustszych, nawiązujących do klasyków z Ninja Tune czy Mo'Wax - finisz takiego "The Battle Of Sorts Off" równie dobrze mógłby stanowić fragment jakiegoś utworu Amona Tobina. Generalnie dzieje się dużo i tak, że stosunkowo trudno ująć to w słowa. Trzeba posłuchać.
(Michał Nierobisz)


Vital Weekly 473

So I figured out that the band is The Complainer and the title is 'Sponsored By Retro Sex Galaxy', but since I know that Retro Sex Galaxy is/was also a band, I assume The Complainer is just Retro Sex Galaxy under a new name. But maybe not, I sometimes don't get it (from unclear press releases that is). The Complainer is a band who love sampling, and some sounds are easily recognizable, such as Depeche Mode's 'People Are People' or Gary Numan's 'Cars'. But these samples are small, minor, because the main thing is quirky, up tempo and uplifting electro music, with one of those dead eighties voices (singing pretty without tone variations, or even spoken word). This is indeed retro throughout. Both with a nod towards the eigthies aswell as to the electro-clash of a few years back. Is this all bad? Hell no, this is throughout a most enjoyable CD, certainly for an old guy like me, bringing back the memories of the eighties and it's electronic artists in particular. Nice one from our Polish friends indeed.
(FdW)